نسیم تهران
 

غروب وقتی با ثانیه ها کش و قوس می آید و تو هر لحظه در انتظار آخرش هستی غم انگیز ترین سوژه نقاشیست بخصوص وقتی کنار این غروب کسی با چهر ه ای خسته لبهایی آویزان و چشمانی مات و قلبی سرشار از حسرت ایستاده باشد راستی اگر تو آن سوژه نقاش بودی چه میکردی

من که سکوت می کنم . سکوت میکنم و به این میاندیشم برای آنکه سوژه غمگینی نباشی بهتر است تنها کسانی را دوست داشته باشی که درون ذهن تو یا دست کم در قاب عکس تو باشند تا هرگز در زندگیت سایه نشوند  من سکوت میکنم و ازدحام این سکوت تبدیل به لبخند ها یی از سر اجبار و غرور و چشمهاییست که هر لحظه در انتظار باریدن است گاهی فکر میکنم شاید اگر این سکوت هم نبود ................

پنجشنبه ۳ اسفند ۱۳۸٥ - نسیم صباغان | لینک دائم | پيام هاي ديگران () | Add to Del.icio.us  digg this post  add to google bookmarks  add to technorati   add to shadows